ماه نامبارک

14 ژوئن 2016

در آثار تبلیغی ماه رمضان، برای نشان دادن این‌که رمضان کریم است پرده‌ی آخر نمایش یعنی افطار را نمایش‌می‌دهند که نتیجه‌ی زحمت است و نه خود زحمت؛ وخود زحمت به تصویر نمی‌آید چون دافعه دارد. رمضان واقعیتی دیگر هم دارد و تبلیغ‌های رنگارنگ کریم و مبارک این واقعیت را تغییر می‌دهد. این واقعیت، تحمیل ناانسانیِ رنج به دیگران است که لاقل با معیارهای امروز نمی‌خواند و ریشه در رفتار انسان وحشی و مناسک بدوی‌‌اش دارد. مراسم رمضان، ریاضت فردی و مبارزه با شهوات نیست، جمعی‌گرایی کور است که آزار به کسانی می‌رساند که تمایلی به شرکت در این ضیاقت ندارند.

Advertisements

آزادی بیان

14 ژوئن 2016

آزادی بیان لااقل در جوامع اسلامی دقیقاً آزادی نقد، هجو و توهین به اسلام است؛ آزادی تضمین شده در این حد می‌تواند بعد از مدتی آزادی‌ حداقلی بسازد، کمتر از آن غالباً در مدتی کوتاه به هیچ میل می‌کند و به‌کلی محو می‌شود.

شبح قانون

14 ژوئن 2016

قانون‌گرایی و مبارزه‌ی بی‌خشونت و نظایر آن کار را به جای مسخره‌ای کشانده؛ قوه‌ی قضاییه نه تنها به عدل یا ظلم حکم زندان و اعدام می‌دهد بل‌که حکم ممنوع الکاری و ممنوع‌السخنی و ممنوع‌النوشتن هم می‌دهد. البته این‌که حکومت اسلامی این قبیل حکم‌ها را بدهد عجیب نیست ولی تمکین به این حکم‌ها عجیب است. مگر دادگاه صالح یا ناصالح می‌تواند حکم بدهد کسی ننویسد یا حرف نزند؟ اگر چندصد منتخب یا منتصب بتوانند جایی جمع شوند و چنین قانونی تصویب کنند یا قاضی ای جایی چنان حکمی بدهد، پس باید بتوانند بنا به مصلحت، حکم ممنوع شدن فکر را هم صادر کنند و انسان قانون‌مدار هم لابد موظف است مختصر عقل را تعطیل کند.

استالینگراد – حلب

24 فوریه 2016

ٰپیش‌روی‌های دولت اسلامی در جنوب شرق حلب و منطقه‌ی خنصیر چنان‌چه به همین ترتیب ادامه پیدا کند تا چند روز دیگر باعث محاصره‌ی بخش بزرگی از نیروهای سوری و ابرانی در حلب و قطع کمک‌رسانی زمینی برای آنان می‌شود. در صورتی که موشک‌های انفرادی زمین به هوا از سوی عربستان و ترکیه به مخالفان سوری تحویل شود – که نتیجه‌اش ناامن شدن آسمان برای روسیه است – احتمال دارد حلب به استالینگرادی برای محور روسیه-ایران-سوریه تبدیل شود. البته هنوز مخالفان در موضع ضعف اند و به دلیل بمباران‌های روسیه وضع نیروهای بعثی و سپاه کاملاَ به‌تر است اما این برتری روزبه‌روز لرزان‌تر می‌شود. در تصویر ارتش سوریه به رنگ قرمز، مخالفان سوری به رنگ سبز و داعش به رنگ سیاه نمایش داده شده‌اند. منطقه‌ای که در این چند روز توسط داعش تصرف شده هم به دایره مشخص شده است.

syria

 

[در ادامه‌ی یادداشت دو هفته‌ی پیش:
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=992757377450194&set=a.917752764950656.1073741827.100001478241625&type=3&theater]

تاثیرات رای دادن در انتخابات

22 فوریه 2016

پس از انتخابات ۸۸ و سرکوب عمومی که دادگاه‌های استالینی تشکیل شد و احزاب و روزنامه‌ها و ره‌‌بران مخالف حتا بدون دادگاه ممنوع و محصور شدند، گشایش آرام در فضای سیاسی با صدور مجوز نشریات جدید و آزادی‌های یک‌خط‌درمیان و پس از آن برگزاری انتخاباتی تقریباً رقابتی در سال ۹۲ پی گرفته شد. موج اول مجوز نشریات و تشویق به مشارکت عمومی در سیاست در زمان دولت هاشمی رفسنجانی (دولت اول) و پیش از انتخابات شبه‌رقابتی مجلس پنجم رخ داد. انتخابات مجلس چهارم و ریاست جمهوری پنجم از نظر فرمایشی بودن بارها از انتخابات خبرگان ۹۴ بدتر بودند. در مقابل بخش بزرگی از سرکوب فضای سیاسی پس از استقرار دولت خاتمی و پس از آن مجلس ششم رخ داد و بحران اتمی هم از همان زمان آغاز شد.
در واقع گشایش‌هایی در فضای سیاسی، درست پس از برگزاری انتخابات سرد غیررقابتی و مشارکت اندک عمومی پدید آمده است و برعکس آن انسداد سیاسی هم بارها پس از مشارکت عمومی و فراخوان مخالفان قانونی به رای دادن رخ داده است. این امر نشان می‌دهد شرکت در انتخابات به معنای به‌بود فضای سیاسی و اجتماعی نیست. البته در مقابل برای رد این نظر می‌توان مواردی معکوس را نیز نشان داد که مهم‌ترین آن موج آزادی‌های پس از دوم خرداد بود که کم‌تر از سه سال طول کشید. اما حتا این امر هم بیش‌تر اثبات کننده‌ی این است که مشارکت عمومی در انتخابات به هدفی خاص که گشایش سیاسی و آزادی‌های بیش‌تر باشد منجر نمی‌شود مگر آن‌که بیت تصمیم به این امر بگیرد و اگر از بالا چنین تصمیمی گرفته شود نتیجه‌ی انتخابات دیگر مهم نیست. این است که از نظر من شرکت در انتخابات بیش‌تر به پرتاب سکه می‌ماند و تفسیر و نتیجه‌ی آن توسط نهاد بازی‌گردان (بیت) تعیین می‌شود. با این وصف حتا می‌توانیم بگوییم شرکت در انتخابات ۹۲ لزوماً به وضعی به‌تر منجر نشده است و چه بسا اگر امثال قالیباف و جلیلی رییس دولت می‌بودند وضع امروز می‌توانست به‌تر یا بدتر باشد.

انتخابات!

18 فوریه 2016

کسانی که استدلال می‌کنند که اگر ‌‌در انتخابات شرکت نکنید و به x و ‌y رای ندهید در واقع ناخواسته به افراطی‌های ‌z رای داده‌اید، ظاهراً فرق‌های جمهوری اسلامی را با جمهوری وایمار یا فرانسه نمی‌دانند. در جمهوری اسلامی ‌x و y و z ها حقیقتی ندارند. حیات انگلی دارند، نه اصول ثابتی دارند و نه اصالتی؛ و از آن مهم‌تر تاثیرشان وابسته به نیروی بزرگ‌تری است. آن‌چه در واقع هست یک X بزرگ است به نام سلطان و دیگر هیچ. این‌ X است که از سر نگاه‌داشت قدرت خود، جلو می‌آید یا عقب می‌نشیند، تن به اصلاحات می‌دهد یا فضا را می‌بندد، در اوج قدرت اصلاح‌طلبان بازی اتمی را می‌آغازد و در اوج اقتدار دلواپسان و پاسداران دستور مذاکره‌ی مخفی با شیطان بزرگ می‌دهد. در هیچ انتخاباتی نمی‌توانید این‌ X را برگزینید یا عزل کنید یا کم‌ترین تاثیری بر آن بگذارید، حتا مجلس خبرگان و اگر گمان می‌کنید مجلس خبرگان است که‌ ره‌بر تعیین می‌کند با همین مقدمه مجازید در انتخابات خبرگان شرکت کنید. اگر در فرانسه رای حذفی می‌دهند، برای این است که X ندارند، x y z دارند. در انتخاباتی که حزب نازی به فدرت رسید هم وضع همین بود. رای شما به اصلاحیون و اعتدالیون که البته به لطف شورش ۸۸ و نه آستان‌بوسی ‍پس از آن به درستی خوانده خواهد شد، البته ممکن است مفید باشد و گشایشی حاصل کند؛ و البته ممکن است مضر باشد و پیام استیصال ملت را به استبداد اعلام کند. نه تنها نتیجه‌ی آرا که حتا تفسیر آن نیز در اختیار شما نیست. دوست دارید رای بدهید، این تشخیص شماست و خیانت نیست، لطف چندان بزرگی هم به حکومت نمی‌کنید یا ضربه‌ی اساسی هم به آن نمی‌زنید، فقط یک سکه بالا می‌اندازید. شاید شیر آمد شاید خط. خوب و بد این قمار را برگزارکننده‌ی این صحنه‌آرایی خطرناک تعیین خواهد کرد.

حذف مدنی‌ها

20 نوامبر 2015

رقابت بر سر جانشینی محمد نه بین اصحاب که بین دو گروه اصلی مکی ها و مدنی ها و قبیله ها بود. جمع شدن اصحاب در سقیفه برای انتخاب خلیفه به رقابت شدید بین سعد بن عباده از مدینه و ابوبکر از مکه منتهی شد. علی در آن زمان متحد سیاسی جناح غالب بود. جناحی که با مرگ محمد برای همیشه رقیب مدنی خود را از خلافت کنار گذاشت و به رقابت درون گروهی مشغول شد.

حسین

20 نوامبر 2015

این محمد بود که مقدر کرد کیفر شورش علیه او و خروج از وحدت اسلامی حکم مرگ داشته باشد. با اتکا به لزوم برقراری وحدت به هر نحو بود که در کربلا حکم قتل نوه ی او را دادند. خیلی ساده و پوست کنده، تایید محمد، رد حسین بود و تایید حسین، رد محمد.