ماه نامبارک

در آثار تبلیغی ماه رمضان، برای نشان دادن این‌که رمضان کریم است پرده‌ی آخر نمایش یعنی افطار را نمایش‌می‌دهند که نتیجه‌ی زحمت است و نه خود زحمت؛ وخود زحمت به تصویر نمی‌آید چون دافعه دارد. رمضان واقعیتی دیگر هم دارد و تبلیغ‌های رنگارنگ کریم و مبارک این واقعیت را تغییر می‌دهد. این واقعیت، تحمیل ناانسانیِ رنج به دیگران است که لاقل با معیارهای امروز نمی‌خواند و ریشه در رفتار انسان وحشی و مناسک بدوی‌‌اش دارد. مراسم رمضان، ریاضت فردی و مبارزه با شهوات نیست، جمعی‌گرایی کور است که آزار به کسانی می‌رساند که تمایلی به شرکت در این ضیاقت ندارند.

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: