شبح قانون

قانون‌گرایی و مبارزه‌ی بی‌خشونت و نظایر آن کار را به جای مسخره‌ای کشانده؛ قوه‌ی قضاییه نه تنها به عدل یا ظلم حکم زندان و اعدام می‌دهد بل‌که حکم ممنوع الکاری و ممنوع‌السخنی و ممنوع‌النوشتن هم می‌دهد. البته این‌که حکومت اسلامی این قبیل حکم‌ها را بدهد عجیب نیست ولی تمکین به این حکم‌ها عجیب است. مگر دادگاه صالح یا ناصالح می‌تواند حکم بدهد کسی ننویسد یا حرف نزند؟ اگر چندصد منتخب یا منتصب بتوانند جایی جمع شوند و چنین قانونی تصویب کنند یا قاضی ای جایی چنان حکمی بدهد، پس باید بتوانند بنا به مصلحت، حکم ممنوع شدن فکر را هم صادر کنند و انسان قانون‌مدار هم لابد موظف است مختصر عقل را تعطیل کند.

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: