بازگشت به خویشتن

پس از پایان جنگ نکبت‌بار، ابتدا ژاپن اسلامی هدف نظام اسلامی معرفی شد. قرار بود کشوری پیش‌رفته اما با قوانین شریعت و تحت زعامت یک ولی فقیه علم کنند. به آن نرسیدند و به مالزی رضایت دادند. کشوری آباد و در حال رشد و تحت تسلط علما. بعد گفتند بد نیست یک دوبی بسازیم تا لااقل یک ولایت آباد داشته باشیم.  اما نهایتاً الگوی پنهان نظام*، نه هیچ ملک آبادی که کره‌ی شمالیِ ویران شد. حکومتی شیطانی بر ویرانه‌ای وسیع  و حکم‌رانی بر توده‌ی بزرگی از بردگان به پشتوانه‌ی نیرویی مافوق نیروی الله: بمب اتمی! ناکامی مضاعف در تبدیل شدن به کره‌ی شمالی، اخیراً بیت را به صرافت افزایش جمعیت و پاکستان‌سازی انداخته است. پاکستان، سرزمین واپس‌گرایان و اراذلی که برای زنده ماندن دست به هر کاری می‌زنند. اگر همه از پاکستان حذر می‌کنند و هیچ کس شهامت تحریک آن را ندارد، آن هم به سبب این جمعیت عظیم و فرومایه، فرصت مناسبی برای صیانت از انقلاب حاصل شده است.
شاید گمان این باشد که پاکستان شدنِ ایران بدترین آینده‌ای است که می‌توان به خیال آورد. اتفاقاً این طور نیست. از دین رحمانی اسلام بدتر از این‌ها بر می‌آید. جمعیت دویست میلیونی برای زنده ماندن به کشاورزی و آب فراوان وابسته است. ایرانِ خشک، که مقرری الاهی‌اش از باران برای نهایتاً چهل میلیون نفر کافی است، و همین هدیه‌ی آسمانی هم سال به سال کاهش می‌یابد، ناگزیر به الگوی پاکستان نخواهد رسید.
بعید نیست در آینده‌ی نه چندان دور، آن اندازه نزدیک که ما هم زنده باشیم و ببینیم، بیابان سراسر ایران را بپوشاند، خلافت اسلامی قوانین نورانی اسلام را بر این برهوت حاکم کند و الگوی ایرانی-اسلامی پیش‌رفت محقق گردد. سومالی نزدیک‌ترین نمونه‌ی موجود به مدینه‌النبی و سومالی‌سازیِ ایران، بزرگ‌ترین دست‌آوردِ روحانیت شیعه است. هزار سال انتظار به ثمر می‌نشیند، و امارت ایران، چه با امام زمان و چه بدون وی، به صدر اسلام رجعت می‌کند.

* «نظام»، یکی از نام‌های مستعار ولی فقیه سید علی خامنه ای است. نام مستعار معروف دیگر «خودسر» است.

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: