Archive for سپتامبر 2013

نمی‌شود به مُرده‌ اعتماد کرد

20 سپتامبر 2013

از قدیم گفته‌اند کسی از آن دنیا برنگشته. به خودی خود، دلیل کافی برای نپذیرفتن همه ادعاهای مربوط به جهان پس از مرگ است. اما فقط این نیست. حتا اگر مُرده‌ای زنده شود یا اهالی علم زنده‌اش کنند، دلیلی ندارد گفته‌های‌اش باورپذیر باشد. شاید دروغ بگوید یا متوهم شده باشد. گفته‌های‌اش باورپذیر هم باشد، خلایق به بهانه‌های جورواجور از پذیرش آن طفره می‌روند. در آن صورت احتمالاً همه این‌گونه می‌گویند: نمی‌شود به مُرده‌ اعتماد کرد. درست هم می‌گویند، اگر دنیای پس از مرگ قابل درک و انتقال باشد، در واقع همین دنیا است و اگر نه چه‌گونه می‌توان آن را توصیف کرد.
اگز تعدد مرده‌گان بازگشتی زیاد و مدعای‌شان شبیه باشد کار گره می‌خورد. قاعدتاً باید اعتبار بیش‌تری برای حرف‌های‌ شان در نظر گرفت. اگر بگویند خدا و پیغمبری نیست، این اکثریت عظیم بشر بعید است تن به نبود خدا و پیغمبر بدهند. اگر بگویند خدا و پیغمبر هست، تازه سوال است که کدام خدا و کدام پیغمبر سندیت دارند و در نهایت کار به کمدی فلاکت‌بار می‌کشد. به اهل یقین اعتمادی نیست، به اهالی شک و دلیل هم اعتمادی نیست. شخصاً اگر بمیرم و در آن دنیا خود ببینم الله ی هست که بر جنت حکومت می‌کند و امام زمان غایب از نظری در کار است و حوری‌ها می‌چرخند و زبان عربی میان اهالی ماوراء جاری است، محال است به حقیقت باور بیاورم. احتمالاً سکته می‌کنم و به جهان پیش از مرگ بازمی‌گردم.

Advertisements

حمله به سوریه؛ آری، نه؟

1 سپتامبر 2013
منطقه ها و زمان حمله ی شیمیایی سوریه

منطقه ها و زمان حمله ی شیمیایی سوریه

بعید است اما آرزو می‌کنم کنگره‌ی آمریکا به درخواست حمله به سوریه رای منفی بدهد. حمله به سوریه، خصوصاً اگر پای آمریکا در میان باشد، صورت مساله‌ی ساده‌ای در اختیار روشن‌فکران، چپ‌ها، آمریکاستیزان و در مجموع بخش عمده‌ای از افکار عمومی جهانی خواهد گذاشت: صورت مساله‌ی تکراری و نخ‌نمای جنگ‌طلبی آمریکایی و منفعت‌طلبی کاپیتالیستی و نظایر آن. با انصراف آمریکا – که رییس جمهوری اصطلاحاً ضد جنگ دارد – و پس از رای منفی مجلس عوام بریتانیا، احتمالاً فرانسه‌- ای که رهبری چون سارکوزی ستیزه‌جو را پیش‌تر کنار گذاشته است – نیز پا پس می‌کشد. این پا پس کشیدن‌ها، بنیاد این صورت‌مساله‌ی ساده‌ی همه‌فهم را واژگون می‌کند. مساله‌ی جدید این است: جنایت علیه بشریت با دخالت مدعیان اخلاق بدون پاسخ می‌ماند – اگر از اعتراض‌های نه چندان کارآمد بگذریم و آن را پاسخ به شمار نیاوریم. شخصاً گمان می‌کنم عقب‌نشینی دولت‌های غربی در مقابل معترضان ضد جنگ و در پیش گرفتن سیاست اعتراض لفظی و بی‌تفاوتی عملی، پرسش‌ساز و شوک‌آور است. اگر این‌گونه شود، جهان در جنایت‌ رژیم سوریه نه قاضی که شریک جرم است و  اخلاق عمومی به‌جای نشستن بر تاج و تخت، یک‌راست به مزبله می‌رود. حق با سارتر است که زمانی گفت: آزادم که انتخاب کنم، انتخاب نکنم باز هم انتخاب کرده‌ام.