Archive for نوامبر 2012

اهمیت چندانی ندارد

16 نوامبر 2012

جهیمان العتیبی

اگر امام زمان ظهور کند، یک شیعه ی معتقد به او چه می کند؟ لابد به دنبال اش روان و دوان، سر و دستار می اندازد. این شیعه از کجا بداند که مدعی صادق است؟ اگر مدعی نشانه های محکمی داشته باشد. نشانه های او شاید به دشواری شکافتن دریا و زنده کردن مرده نباشد اما اگر قیام اش در تاریخی خاص مثلاً نخستین روز از نخستین ماه سال هزار و چهارصد هجری قمری باشد، اگر نام اش محمد بن عبدالله باشد، اگر چهره و شمایل اش شبیه آن حضرت باشد، اگر ناممکنی را ممکن کرده باشد و دور از نگاه تیز سعودی با صدها تن از یاران اش خانه ی کعبه را متصرف شده و حجاج با او بیعت کرده باشند… بس است، ظاهراً کافی ست.

شرح یک رویداد تاریخی: در تاریخی که گفتیم و با شرایطی که گفتیم، مهدی موعود ظهور کرد. پس از چند روز جنگ مسلحانه و به روایتی تا یک هفته مقاومت خونین، ارتش سعودی موفق شد مسجدالحرام را بازپس بگیرد و امام زمان و یاران اش را به قتل برساند. این رویداد برای اهل سنت چیزی بیش از کابوس بود. برای نظام انقلابیِ نوپایِ شیعیِ جمهوریِ اسلامی، ظاهراً بدتر هم بود. ولی فقیه اول، فرصت ارزیابی و آزمودن صدق و کذب مهدی موعود را نداشت. در نتیجه انتظار این بود که بی مقدمه به یاری امام زمان بشتابد یا دستکم سعودی ها را تهدید کند دست نگه دارند تا صدق و کذب ادعای مدعی روشن شود. سکوت شیعیان نشان از یک حقیقت عریان داشت: بهتر آن است که مهدی موعود ظهور نکند.

***

اگر به یک شیعه ی اثنی عشری گفته شود امام او ظهور کرد و در وضعی بدتر از حسین بن علی به قتل رسید، بی آن که شیعیان جهان و حکومت شیعی ایرانی به او یاری رسانده باشند بی معطلی خواهد گفت اگر او امام زمان بود حتماً پیروز می شد و چون شکست خورد پس امام زمان نبود. این منطق نهایتا ًجز رسوایی در پی ندارد. در نتیجه منش اهل تسنن کاملاً درست است: ایشان به محض مشاهده ی مهدیِ مدعی، او را گردن می زنند. اگر گوینده بداند این منطق تا کجا پیش می رود و چه پیامدهایی دارد و ناگزیر شود آن را پس بگیرد، با این پرسش روبه رو خواهد شد که چه بسا به راستی امام زمان به قتل رسیده است. با این حال بعید است حتا اگر به این احتمال بیاندیشد، شوکه شود.

محمد بن عبدالله – مهدی موعود