عدم خشونت و ادای دین به خشونت

رشد گروه های مخالفِ معتقد به براندازی خشن، گروه های میانه رویِ مخالفِ خشونت را نزد حاکمان عزیز می کند. متقابلاً، ضعفِ مخالفانِ مسلح، حکومت را به سرکوب گسترده ترغیب می کند. عقب نشینی سریع حکومت در برابر شورش، اغلب در شرایطی که بیم جنگ داخلی می رود پیش می آید. قلع و قمع  افسارگسیخته ی منتقدان، در شرایطی که جامعه به کلی اخته و منفعل شده باشد، به سادگی رخ می دهد. پس، اپوزیسیون مسلح، عاملی برای عنایت و لطف حکومت به اپوزیسیون رفرمیست به شمار می آید. با این حساب، گروه اخیر، یعنی جماعتِ اهل مدارا و قانون، بر خلاف میل خود،اخلاقاً مدیون اهالی خشونت نیستند؟

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: