این جا هیچ چیز مثل جای دیگر نیست

رادیوفردا: اين عکسی است که به تازگی در برزيل منتشر شده و مردم اين کشور را مجذوب خود کرده است؛ دختری ۲۲ ساله در برزیل که پس از ۲۲ روز شکنجه، سربلند در دادگاهی نظامی مقابل قضات‌‌ ایستاده است که چهره خود را از نگاه دوربين پنهان می‌کنند. این دختر جوان که سال ۱۹۷۰ در دادگاه نظامی ریودوژانیرو محاکمه شد کسی نیست جز جيوما هوسف رئيس جمهور فعلی برزيل.

نگرش انسان چه اندازه می تواند تغییر کند؟ به نظر می رسد حدی نداشته باشد. ایرج مصداقی  یک بار خطاب به فعالان جنبش سبز گفت هر چه می کند نمی تواند شکنجه ی زندانیان سبز را به معنای واقعی شکنجه بداند، زمانی که آن چه را که بر او و یاران اش در زندان های دوران طلایی مرحوم امام رفت به خاطر می آورد.  عاشورای دو سال پیش، حکومت شیعی با مردمی غیرمسلح که از همه سو به عدم خشونت سفارش می شدند، آن کرد که کرد؛ بعضی سپاه حکومت را با لشگر یزید مقایسه کردند، بعضی هم گفتند زینب در روز روشن علیه یزید سخن پراکنی کرد، کجا می توان علیه خامنه ای چنین رفتاری پیش گرفت؟ ضمنا حسین به تز عدم خشونت معتقد نبود ، شمشیر به دست داشت و مظلومیت اش قطعا از مردم غیرمسلحی که در خیابان های تهران جمجمه شان خرد شد کمتر بود . در عکس  می بینیم که رییس جمهور فعلی برزیل بعد از بیست و دو روز شکنجه در دادگاه نظامی سربلند از مقاومت خود در برابر بازجویان است. به یاد می آوریم که خسروگلسرخی در دادگاه شاه مثل بلبل حرف می زند و علیه حکومت شاه بیانیه می داد. تجربه ی حکومت اسلامی همه چیز را تغییر می دهد. در نظام اسلامی تخم می کشند؛ سربلند بودن در مقابل بازجو بی معنی ست. هر کس در نظام طاغوت مقاومت قهرمانانه داشت، در زندان لاجوردی به غلط کردن افتاد. تصویر رییس جمهور فعلی برزیل در زندان احتمالا همه جا برای این انقلابی قدیمی تحسین به دنبال دارد، اما در این جا که نظام اسلامی حاکم است، ناگزیریم تحسین خود را نثار مقامات دیکتاتوری نظامی کنیم که می توانستند جسم و روح زندانی و خانواده اش را نابود کنند اما از این کار خودداری کردند.

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: