خمینی شجاع بود؟

نوشته است:«برادران انقلابی من که از دیوار جاسوس‌خانه‌ی انگلیس در تهران بالا رفتند دانشجوی مکتب خمینی کبیر هستند که فرمود: جوان‌های ما مرد شهادت و شهامت هستند. عشق‌بازان معاصر، فرزندان راستین خمینی کبیر، شیر بچه‌های شیعه شما یک تکلیف تاریخی بر زمین مانده داشتید که باید روزی آن را انجام می‌دادید و حال چه روزی بهتر از هشت آذر نود که هم‌زمان با روزهای محرم حسینی باز شعور و شور عمل انقلابی به غلیان در آمد و تن دنیای مدرن را لرزانید. » ظاهراً این روزها آنچه می لرزد تن آقای خامنه‌ای است، نه دنیای مدرن. در مورد روح‌الله خمینی نیز، چند نکته‌ی مناقشه‌ناپذیر تاریخی هست: یکی آن که در دوره‌ی زعامت رضا قلدر، اثری از روح‌الله انقلابی نیست، انگار وجود خارجی نداشته است. در سلطنت محمدرضا نیز مصونیت نانوشته‌ی مراجع و حرمت نهادن به روحانیون والامقام شامل حال آیت‌الله می شود (جمهوری اسلامی مصونیت مراجع را حذف و دستکم یکی را – آیت‌الله شریعتمداری – به تجاوز جنسی و اعدام خانواده تهدید کرد و البته توانست معظم له را به غلط کردن بیاندازد). معلوم نیست اگر حرمت علما در زمان محمدرضاشاه رعایت نمی‌شد، اعمال و رفتار روح‌الله انقلابی چگونه می‌بود. دوره‌ی تبعید امام در عراق بعثی  با احتیاط فراوان می‌گذرد. احتیاطی که در فرانسه‌ی آزاد اثری از آن نیست. روشن است که جدیت و قساوت حاکم بر زبان آیت الله تاثیر مستقیم داشت. در طول جنگ با کفار بعثی مرتب همه را به خداوند قسم می‌داد که می‌ایستد تا بمیرد یا پیروز شود، ابرقدرت غرب که تهدید به مداخله کرد و ابرقدرت شرق که پا پس کشید، قسم شکست و جام زهر نوشید. روح‌الله کله خر بود اما شجاع نبود، یعنی تا جایی که هوا پس نبود چهار نعل می‌تاخت. در داستان‌ها می‌خوانیم حسین بن علی جنگید تا همه هست و نیست‌اش را باخت. روح‌الله خمینی لااقل از این رو هیچ شباهتی با حسین نداشت.

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: