تازه تر از تازه تری می رسد

در تونسِ ظاهرا آزاد شده رییس رادیو و تلویزیون را به خاطر پخش فیلم پرسپولیس و اهانت به دین اسلام به دادگاه کشیده اند. لابد تا نگوید گُه خوردم ولش نمی نکنند. در مصر برای دختری که علیه حجاب موضع گرفته و عکس برهنه ی خودش را در اینترنت پخش کرده تقاضای حد شرعی کرده اند. (حد شرعی هم در اسلام یعنی شلاق؛ شلاق هم به گفته ی محمدی گیلانی باید جوری زده شود که گوشت کنده شود.) بعید است این دختر با غلط کردن و شکر خوردن از این مهلکه جان در ببرد؛ خصوصا که گفته است مصر نه اسلامی است نه عربی بلکه فقط مصری است و این قبیل حرف های «به خصوص» تا فیها خالدون مسلمانان را می سوزاند. این هنوز اول ماجراست. غرب به جای پشتیبانی از لیبرالیسم در خاورمیانه به حمایت از دمکراسی پرداخت. دمکراسی نزد توده ی وحشی و عقب افتاده ی مسلمان یعنی پیدا کردن سولاخ دعا و پیاده کردن همان حد شرعی که در دوره ی حکمرانی مبارک و بن علی و حتا همین بشار اسد نمی توانست اجرا کند. بعضی مخالفان جمهوری اسلامی که به ناامیدی رسیده اند می گویند تمام دوروبری های ما که از اول می گفتند آخوندها به زودی می روند، خودشان مردند و این ها هنوز هستند. اما وضع واقعا خراب تر از این حرف هاست. اسلام سیاسی نه تنها نرفته بلکه تکثیر هم شده. جمهوری اسلامی مصر، جمهوری اسلامی لیبی، جمهوری اسلامی عراق، جمهوری اسلامی پاکستان، جمهوری اسلامی تونس، … تف به گور پدر شیطان!

Advertisements

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: